Dodany: 2010-08-24 11:14:53
Biżuteria - drobne wyroby złotnicze i jubilerskie, które używane są jako ozdoby. Zwykle artystycznie wykonane, głównie ze złota, srebra, platyny oraz kamieni szlachetnych itp.
Najstarsza biżuteria pochodzi sprzed ok. 22 tysięcy lat. Pierwsi ludzie przystrajali swoje ciała kamykami, muszlami, kośćmi i zębami zwierzęcymi. Przez wieki rozwijały się techniki wydobywania piękna z tych materiałów. Polerowano, rzeźbiono i nadawano im nowych kształtów. Żelazne, brązowe oraz miedziane narzędzia zastąpiły w końcu swe krzemienne odpowiedniki, ułatwiając obróbkę. Z czasem metale również stały się produktem do produkcji biżuterii.
Około 6 tysięcy lat liczy najstarsza biżuteria ze złota i srebra. Oprócz funkcji użytkowej i dekoracyjnej miała ona większe znaczenie. Służyła ona głównie potrzebom kultu religijnego, magii, była również oznaką władzy oraz godności świeckiej i religijnej, świadczyła także o bogactwie. Biżuteria starożytnego Egiptu pełniła głównie funkcję magiczną i religijną. Najpowszechniejszą ozdobą były amulety mające przynosić szczęście oraz chronić przed złem. Dla biedniejszych wykonywano je z fajansu i szkła, dla bogatych ze złota i kamieni szlachetnych. Moc amuletu miał również pektorał (duża ozdobna zawieszka, którą faraonowie nosili na piersi). Ozdobą były też bransolety, które noszono na rękach i nogach, oraz szerokie naszyjniki wykonywane ze złota i kamieni lub z kilku rzędów fajansowych kolorowych paciorków. Księżniczkom do przystrajania głów służyły złote diademy w formie opasek. Najwspanialsza biżuteria powstała w okresie klasycznym (V-IV w.p.n.e.) w Grecji. Ozdoby wyrabiano ze złota, srebra oraz złoconego brązu. Naszyjniki były komponowane z elementów w kształcie amforek i głów zwierząt. Bransolety były w kształcie węża lub rozciętej obręczy, której końcom nadawano kształt lwich głów i innych zwierząt. kolczyki były miniaturą bransolet. W późniejszym okresie biżuteria została wzbogacona kamieniami szlachetnymi.
Dużą rolę w ozdobach rzymskich odgrywały kamienie szlachetne. Pojawiły się diamenty i szmaragdy. Naszyjniki wykonywano ze szklanych błękitnozielonych paciorków lub łańcuszków z fantazyjnymi ogniwami i wieloma zawieszkami. Kolczyki kobiety zakładały po kilka do jednego ucha. Kolczyki miały kształt koła, wiszącej perły lub szklanego paciorka. W upinaniu fryzur pomagały Rzymiankom szpile ze złota, srebra lub kości słoniowej zakończone perłą lub złotą kulką. Do spinania szat służyły agrafy ze złota i brązu dekorowane kamieniami. Zarówno kobiety jak i mężczyźni nosili pierścienie.
W XVI i XVII wieku nastąpił rozkwit złotnictwa. W okresie tym mężczyźni miewali więcej biżuterii niż kobiety. W końcu XVII wieku rozpoczęła się era diamentu, który uważany w XVI wieku za mniej wartościowy od rubinu został królem klejnotów. Dekoracją ubiorów męskich były ordery. Uznawano je za rodzaj biżuterii zdobiącej niekiedy dziesiątkami brylantów.
W latach trzydziestych XIX wieku pojawiła się biżuteria o charakterze pamiątkowym. Dużą popularnością cieszyły się medaliony, powróciły pierścienie opatrzone będące symbolem przyjaźni i miłości. Rozpowszechniły się również komplety biżuterii składające się z naszyjnika, dwu bransolet, kolczyków, diademu oraz broszki.
Platyna stała się popularna na początku XX wieku, która wcześniej z powodu bardzo wysokiej temp. topnienia nie cieszyła się uznaniem jubilerów. Jest cenniejsza od złota, a jej srebrzysty kolor sprawia, że doskonale nadaje się do łączenia z brylantami.
Biżuterię renomowanych firm w ostatnim stuleciu starano się naśladować w taniej masowej produkcji. Szkło zaczęło zastępować diamenty, tanie metale platynę, a plastik emalię. Sztuczna biżuteria przestała być rzeczą wstydliwą. Liczyły się przede wszystkim modne wzory oraz chwilowy efekt. Najnowsze trendy wskazują na powrót do piękna oraz tradycyjnych szlachetnych materiałów.
Najstarsza biżuteria pochodzi sprzed ok. 22 tysięcy lat. Pierwsi ludzie przystrajali swoje ciała kamykami, muszlami, kośćmi i zębami zwierzęcymi. Przez wieki rozwijały się techniki wydobywania piękna z tych materiałów. Polerowano, rzeźbiono i nadawano im nowych kształtów. Żelazne, brązowe oraz miedziane narzędzia zastąpiły w końcu swe krzemienne odpowiedniki, ułatwiając obróbkę. Z czasem metale również stały się produktem do produkcji biżuterii.
Około 6 tysięcy lat liczy najstarsza biżuteria ze złota i srebra. Oprócz funkcji użytkowej i dekoracyjnej miała ona większe znaczenie. Służyła ona głównie potrzebom kultu religijnego, magii, była również oznaką władzy oraz godności świeckiej i religijnej, świadczyła także o bogactwie. Biżuteria starożytnego Egiptu pełniła głównie funkcję magiczną i religijną. Najpowszechniejszą ozdobą były amulety mające przynosić szczęście oraz chronić przed złem. Dla biedniejszych wykonywano je z fajansu i szkła, dla bogatych ze złota i kamieni szlachetnych. Moc amuletu miał również pektorał (duża ozdobna zawieszka, którą faraonowie nosili na piersi). Ozdobą były też bransolety, które noszono na rękach i nogach, oraz szerokie naszyjniki wykonywane ze złota i kamieni lub z kilku rzędów fajansowych kolorowych paciorków. Księżniczkom do przystrajania głów służyły złote diademy w formie opasek. Najwspanialsza biżuteria powstała w okresie klasycznym (V-IV w.p.n.e.) w Grecji. Ozdoby wyrabiano ze złota, srebra oraz złoconego brązu. Naszyjniki były komponowane z elementów w kształcie amforek i głów zwierząt. Bransolety były w kształcie węża lub rozciętej obręczy, której końcom nadawano kształt lwich głów i innych zwierząt. kolczyki były miniaturą bransolet. W późniejszym okresie biżuteria została wzbogacona kamieniami szlachetnymi.
Dużą rolę w ozdobach rzymskich odgrywały kamienie szlachetne. Pojawiły się diamenty i szmaragdy. Naszyjniki wykonywano ze szklanych błękitnozielonych paciorków lub łańcuszków z fantazyjnymi ogniwami i wieloma zawieszkami. Kolczyki kobiety zakładały po kilka do jednego ucha. Kolczyki miały kształt koła, wiszącej perły lub szklanego paciorka. W upinaniu fryzur pomagały Rzymiankom szpile ze złota, srebra lub kości słoniowej zakończone perłą lub złotą kulką. Do spinania szat służyły agrafy ze złota i brązu dekorowane kamieniami. Zarówno kobiety jak i mężczyźni nosili pierścienie.
W XVI i XVII wieku nastąpił rozkwit złotnictwa. W okresie tym mężczyźni miewali więcej biżuterii niż kobiety. W końcu XVII wieku rozpoczęła się era diamentu, który uważany w XVI wieku za mniej wartościowy od rubinu został królem klejnotów. Dekoracją ubiorów męskich były ordery. Uznawano je za rodzaj biżuterii zdobiącej niekiedy dziesiątkami brylantów.
W latach trzydziestych XIX wieku pojawiła się biżuteria o charakterze pamiątkowym. Dużą popularnością cieszyły się medaliony, powróciły pierścienie opatrzone będące symbolem przyjaźni i miłości. Rozpowszechniły się również komplety biżuterii składające się z naszyjnika, dwu bransolet, kolczyków, diademu oraz broszki.
Platyna stała się popularna na początku XX wieku, która wcześniej z powodu bardzo wysokiej temp. topnienia nie cieszyła się uznaniem jubilerów. Jest cenniejsza od złota, a jej srebrzysty kolor sprawia, że doskonale nadaje się do łączenia z brylantami.
Biżuterię renomowanych firm w ostatnim stuleciu starano się naśladować w taniej masowej produkcji. Szkło zaczęło zastępować diamenty, tanie metale platynę, a plastik emalię. Sztuczna biżuteria przestała być rzeczą wstydliwą. Liczyły się przede wszystkim modne wzory oraz chwilowy efekt. Najnowsze trendy wskazują na powrót do piękna oraz tradycyjnych szlachetnych materiałów.